Zaterdag 13 oktober 2018

In één van mijn eerste updates, maanden geleden op de site van de doneeractie, sprak ik al over een paar 'drammers' in mijn omgeving. Lieve 'drammers', die ervoor gezorgd hebben dat ik ging doorpakken met mijn crowdfunding destijds.

Ik kon in die tijd namelijk wel 100 redenen bedenken waarom ik lekker anoniem wilde blijven. De 'drammers' zorgden dat dat niet gebeurde. Daar ben ik ze eeuwig dankbaar voor. De rest daarvan is bekend. 


Kanjers 

Inmiddels vind ik de benaming 'drammers' niet zo lekker meer klinken. Vanaf nu noem ik ze kanjers. Eén daarvan noemde mij namelijk ook zo toen ze zelf doneerde. 

Ze heeft zich in de periode dat ik ziek ben nooit afgevraagd óf ik wel beter word, maar wanneer. Dat geeft de burger moed. Op alle mogelijke fronten denkt ze mee. Voordat ik in juli van dit jaar online ging met crowdfunden, had zij al allerlei mogelijke manieren bedacht hoe ik aan mijn immuuntherapie in Duitsland kon komen. Elke keer als ik op de crèche van mijn dochter Evi kwam, daar werkt ze namelijk, bevroeg ze me hoe het met mijn acties en planning stond. Haar gedrevenheid hield mij scherp. Ik kon me niet meer verstoppen en hopen op een wonder.  Geen hulp vragen was geen optie meer. Anders zou zij het doen. 

En vandaag speelde één van haar mogelijkheden om geld in te zamelen zich alsnog af. Ze weet als geen ander hoe de zoektocht naar genezing continu door gaat en daarbij ook het financiële plaatje. Vandaag was de dag van een georganiseerde Bootcamp bij de Hoornse Meer in Groningen. Met haar Personal Trainer Justin, die direct met dit voorstel kwam toen zij hem vroeg. Samen met nog een moeder van de crèche en bevriende PT-er hebben ze dit plan ten uitvoer gebracht. Wat een lieverds!


De eerste evaluatie van immuuntherapie

Heb ik ooit een gedegen financiële planning gemaakt voordat ik live ging? Nee. Niet tot in de puntjes. Natuurlijk wel in grote lijnen, maar nooit met bijkomende keuzes en eventuele aanvullende opties. Dat ik een goed begin kon maken met immuuntherapie vond ik het allerbelangrijkste. Dat is het nog steeds. 

Is deze actie dan welkom? Zeer zeker! Het gaat niet eens meer alleen om de financiële support. De morele support doet ook veel met ons. En dat kwam op dit moment ook goed van pas.  

Gisteren hebben Bowe ik onze eerste evaluatie gehad over mijn behandeling met immuuntherapie in Duitsland. Via Skype hadden we een gesprek met de arts. 

Helaas ben ik niet het ideale schoolvoorbeeld van hoe een immuuntherapie bij een patiënt zou kunnen verlopen. Het was een zeer intensief gesprek over NK-cellen en T-cellen, waarmee ik jullie niet al teveel zal vermoeien.

In feite moeten er 2 dingen in mijn lichaam gaan gebeuren. De kankercellen moeten gevonden en gezien worden als kwaadaardig (dat is normaal niet zo) én mijn immuunsysteem moet ze vervolgens kunnen afbreken.

Dat eerste is inmiddels redelijk goed gelukt. Het tweede, het afbreken van de cellen door middel van mijn Natural Killer (NK) cellen, werkt onvoldoende.

Betekent dan dat het allemaal voor niets is geweest? Nee. Helemaal niet.

Net als bij mij op school mag je altijd gaan voor een herkansing bij een onvoldoende. En in die herkansing kun je prima alsnog een voldoende scoren. Een student moet daar gewoonlijk wat meer voor in de boeken duiken. Mijn lichaam en zeker mijn NK-cellen kunnen nog wel wat leren. Het is dus niet uitgesloten dat ze het alsnog oppikken. 

We gaan dus voor de herkansing. We gaan door met immuuntherapie in Duitsland. Voor een vervolg. Met meer therapie specifiek gericht op de NK-cellen. 

Dus alle emotionele en financiële steun is daardoor zeer welkom. En dus ook zo'n actie op een dag als vandaag. 


13 oktober 2018

13 oktober in het jaar 2010 was de crematiedag van mijn vader. Dus, waar het eerst even slikken was dat er een actie op deze dag werd gepland..... heeft het nu ook wel wat moois. 

Alles gaat door. Ongeacht welke dag het is. Misschien heeft het ook wel zo moeten zijn. Ik word geholpen. De dag nadat ik hoor, dat ik nog niet het gewenste resultaat heb behaald. 

Deze actie gaf mij dus ook wel een emotionele boost om door te willen gaan. 

Ik moet het alleen doen. En toch ook niet. Dat bleek vandaag wel weer. Zo komen de dingen in de tijdslijn ineens mooi samen. 

Ben ik gaan kijken en aanmoedigen? Nee, dat was even een brug te ver. Teveel uit mijn comfortzone. 

Dus vanaf hier, voor iedereen die heeft meegedaan... op welke manier dan ook: 

DANK JULLIE WEL!

En in het bijzonder: Els, Monique, Justin & Roy! Veel liefs van mij. Dank jullie wel!


Fijn weekend allemaal!