Ons tussenstation

Wat was het fijn om een lotgenote in Amerika te vinden. Wat gaf het veel rust. Een zoektocht met haar (op afstand) aan mijn zijde.

Gewoon op pad in Europa. Het begon op zijn plek te vallen. Hoe vreemd dat eigenlijk ook kan klinken. Ik zag weer leven voor me zonder ziek te zijn. 

Wat was het fijn. 

Was.....

Ondertussen begon zich al een nieuw hoofdstuk te schrijven terwijl ik er geen weet van had.


Buikpijn

Zaterdag 2 februari krijg ik in de namiddag buikpijn. Alsof er iets knapt. Een vreemd en pijnlijk gevoel.

Eerder die week al een feestje voor die zaterdagavond in de stad afgezegd. Dat komt nu goed uit. Ik had me er al niet meer op ingesteld. Eerst maar eens van deze buikpijn af. En dan genezen. Tijd voor ouderwets vertier komt wel weer. 

Bowe en de kinderen gaan die avond wel weg. Bowe naar een housewarming in Zwolle met zijn beste vrienden en de kinderen onder dak bij Pake en Beppe. Fijn voor hen. En goed voor mij.

Ik wil niet dat de kinderen zien dat ik pijn heb. Morgen zal de buikpijn wel over zijn.

Naïef? Vast.

Hoopvol? Dat zeker.

Doktersdienst

Die buikpijn. Die onvoorstelbare pijn gaat niet weg. Mijn zus belt die zondagochtend en ik neem op. Val direct door de mand. Monique wordt onrustig bij het idee dat ik alleen thuis ben en veel pijn heb. Ik besluit mijn koppigheid (weer eens) opzij te zetten en bel de Doktersdienst. Anders had zij dat wel voor mij gedaan dus veel kans om onder mijn dekbed te blijven liggen is er niet ;-)

Al mijn vriendinnen in de buurt zijn die zaterdagavond naar dat feestje gegaan. Wie bel ik? Ik besluit in de groepsapp een berichtje te zetten wie al wakker is en niet brak. Ik zie wel wie reageert. 

Gelukkig! Suuz belt direct. Lieve Suuz! Binnen 5 minuten staat ze voor de deur.

Elke hobbel in de rijdende auto voel ik in mijn buik. Kloteziekte.

Onderweg naar het ziekenhuis excuseert Suuz zich alvast voor haar kordate optreden straks bij de balie. Wachten vindt ze geen optie. Ik ben het inmiddels met haar eens. Misschien had ik toch 112 moeten bellen.


Spoedeisende Hulp 

Na de Doktersdienst vrij snel door naar de Spoedeisende hulp van het UMCG.

Later zal blijken dat het een hele lange dag wordt. 

Inmiddels wordt mijn bericht door meerdere meiden gelezen en Marjolein ruikt onraad. Ze kent me langer dan vandaag. Al vrij snel schuift zij aan naast het brancardbed in het kleine hokje daar op de SEH. Ook Bowe is wakker en onderweg vanuit Zwolle. Ik had me deze zondag wat relaxter voorgesteld. Zij waarschijnlijk ook. 

Daarnaast had ik met deze meiden in de kroeg gestaan, maar wat ben ik blij dat ze  er zijn. Niet alleen vandaag. Elke dag. 

's Avonds om 20.30 uur krijg ik te horen dat er tumorgroei zit. Op een plek die voor veel pijn zorgt. Naar huis gaan is geen optie.

Ik weet dat dat beter voor me is, maar wat wil ik graag met Bowe naar huis. Naar mijn eigen bed. Terug onder het dekbed. Inmiddels ben ik al 11 uren op de Spoedeisende Hulp voordat de diagnose wordt ontdekt. De hele dag zijn er verschillende 'simpele' oorzaken voorbij gekomen. Ik ging daar in mee. Ik mag dan wel kankerpatiënt zijn, maar ik kan altijd nog 'gewoon' een gedraaide darm, lekkende darm of obstipatie met verklevingen in de buurt hebben. Het feit dat er een nieuwe tumor bij is gekomen slaat in als een bom. 

Naïef om de te denken? Vast

Hoopvol? Dat was ik tot deze dag zeer zeker.

's Avonds om 22.00 uur ben ik terug op de afdeling waar ik 2.5 jaar geleden heb geroepen nooit weer te komen. We zijn terug op D2. - Afdeling Oncologie.

Ik krijg gelukkig een geweldig lieve zuster. Ze geeft mij een kamer alleen en biedt Bowe aan om te blijven slapen.

Met zijn 5 uur slaap van die nacht op zak zeg ik tegen hem dat hij lekker in ons bed thuis moet gaan slapen. En dat doet hij. Kan hij gelijk de volgende dag wat kleren meenemen. Ik heb het gevoel dat ik de dag erna ook niet naar huis mag. Ik heb dat goed ingeschat. 

Gelukkig mag ik die dinsdagmiddag alsnog naar huis. Met veel morfine en mijn eerste hernieuwde chemokuur op zak. 


Slechts een tussenstop  

Wat dit avontuur met me heeft gedaan is moeilijk te beschrijven. Ik raakte compleet in paniek die zondagavond. Het leven ging ondanks de ziekte toch net even lekker. Begonnen aan een moeilijke puzzel, maar met mogelijkheden. Achter de schermen bezig met de Stichting Grenzeloos Genezen. Wat gaf dat een energie en rust tegelijkertijd. Opeens was het overzicht weg. Paniek nam de overhand.

En daar was Bowe. Altijd weer mijn rustige, lieve, nuchtere Bowe.

Die mij vertelde dat het slechts een tussenstop is waar ik me nu begeef. 

Dat ik dit kan. Dat ik dit eerder heb gedaan. Dat ik slechts wat langer op dit station moet blijven staan. Maar de trein komt wel weer en dan ga ik verder. Verder met het bouwen aan mijn immuunsysteem. Om mijn kanker langer dan ooit en misschien wel voorgoed weg te laten gaan. 

Slechts een tussenstop. Met een langere pauze in mijn reis dan gepland.

Mijn munitie

Mijn eerste chemokuur is een feit. Het is de munitie die ik nog heel lang op zak had willen houden. Deze munitie zet ik nu in. Ik had geen andere optie. En dat is even slikken.

De inzet van mijn zoektocht naar grenzeloze genezing verandert tijdelijk. Mijn eindstation niet. 

Bowe zegt dat ik dit kan. En ik heb altijd geloof in hem gehad. 

Ondertussen blijf ik naar Duitsland gaan. Ik blijf mijn behandelingen hyperthermie en vitamine C inzetten. 

Ik ga dus door. En gelukkig kan dat ook. 

Als ik iets van deze ziekte leer is dat wel de mooiheid van mensen. Die mij onvoorwaardelijk steunen en er voor mij zijn. Mijn familie, mijn vrienden, maar ook dat van (on)bekenden die bijdragen aan de financiële mogelijkheid om door te gaan. Door te gaan met het zoeken naar mogelijkheden en die inzetten. Ze halen voor mij de toekomst van mogelijkheden naar voren. 

Ik ga dus door. Voorlopig even op de plek van de tussenstop. 

Vanaf deze plek wens ik jullie een fijn weekend en voorjaarsvakantie. 



Liefs Wendy


Meer weten over welke behandelingen ik inzet? Klik hier.

Meer weten over Hyperthermie? Klik hier.

Wil je helpen? Klik hier.