Ik ga mezelf overstijgen

In mijn voorgaande blog beschreef ik mijn miraculeuze genezing. Althans, dit genezen was geschreven op een kaart. En ik vond dat prima. Genezen is wat ik wil en als dat miraculeus kan of moet: prima!

Na het trekken van deze kaart en het lezen van de uitleg ervan voelde ik me fantastisch. 

Het komt wel goed. Dit was een teken. Inmiddels is dit gevoel weer even weg. 


De tumor marker

Afgelopen week bleek mijn tumor marker (CA125), een indicator voor de groei van de tumor, gestegen.

En dan kan je kan miraculeuze oorzaken bedenken. Je kan miraculeuze verklaringen bedenken. 

Dat kan. 

Paniek  en angst zijn dan bij mij de enige factoren die opdoemen en in mijn lijf gaan zitten. 

Iets wat ik overduidelijk niet wil, gaat toch gebeuren: stress. 

 Ik ben toch in Keulen? Immuuntherapie is toch de toekomst? Alles komt toch goed?

Inmiddels is de paniek en angst wat verdwenen. Volgende week een skype-afspraak met Keulen en tot die tijd proberen we rustig te blijven. We zijn toch steeds op een missie. 


Afgelopen week

En deze afgelopen week begon best leuk.

 Ik had maandag eindelijk een kennismaking met een lotgenoot. Zal ik haar eigenlijk wel zo noemen? Gaan we hetzelfde lot krijgen? Of zijn we lotgenoten, omdat ons hetzelfde is overkomen? 

We hebben in ieder geval genoeg overeenkomsten. Zo ook, dat we openstaan voor een nieuwe en mooiere versie van onszelf. Dus ik noem haar, vanaf nu, gewoon mijn nieuwe (lot)vriendin.


De overeenkomst

We hebben samen geen overeenkomst getekend. We zouden waarschijnlijk een paar jaar geleden ook nooit vrijwillig getekend hebben voor hetgeen waarin we ons nu bevinden.

Voor sommige contracten in het leven zet je onbewust een handtekening. Zo ook wij. Blijkt nu.

Dus mijn (lot)vriendin en ik hebben een overeenkomst en eigenlijk meerdere:

  • Beide getroffen met een terugkeer van kanker;
  • Beide een doneeractie opgestart om onze mogelijkheden waar te maken;
  • Beide niet van plan om dit als eindstation te gebruiken, maar om verder te reizen. Of zoals zij het op haar blog mooi kan omschrijven: verder te surfen. En ik surf graag met haar mee. We nemen allebei de te hoge golven voor wat het is. 

Deze (lot)vriendin ging mij eigenlijk voor. Ze was mijn voorbeeld om ook te gaan crowdfunden. Mede dankzij haar succes, in haar doneeractie en herkenning in haar verhaal durfde ik mijn vraag aan de buitenwereld door te zetten. 

En wat blijkt? Ze woont in Groningen. Om de hoek. Misschien is dat een lot(vriendin) ? Zij inspireerde mij in ieder geval om door te pakken. Om een website te gaan bouwen. Zij wilde ook naar Duitsland. Een andere plek. Hetzelfde doel. Dezelfde ziekte. Een andere aanpak. 

De kennismaking was pas afgelopen maandag. Laten we zeggen, dat we beide wat druk zijn met onze hernieuwde 'ik'. We waren allebei veel in Duitsland. 

Wat was het fijn om herkenning te hebben op deze dag. En dat, voor de meesten, op een doodnormale maandag. 


Afspraak in het ziekenhuis,

Deze doodnormale maandag was ook de dag waarop ik voor controle naar het ziekenhuis moest. Voordat ik ging kennismaken met mijn 'lotvriendin', ging ik bloedprikken in het ziekenhuis. 's Middags zou ik terugkomen met Bowe voor een gesprek met de oncoloog en de uitslag. 

Deze controledagen zijn niet fijn. Ik voel het tot in mijn ...... weet ik niet waar. Ik ben er eigenlijk al dagen van te voren met bezig. Zonde. Ik wil het zelf niet, het gebeurt wel. Paniek en angst voor uitslagen gaat gewoon onderhuids zitten. 

Verrassend genoeg waren mijn bloedwaarden deze dag prima. In deze kleine euforie-stemming belde ik de volgende dag het ziekenhuis voor de laatste uitslag. Dat was de uitslag van de CA125. Een tumor marker. Niet een zwart-wit waarde, maar wel één die ik zelf erg serieus neem. Het geeft bijna altijd de daadwerkelijke groei in mijn lijf van een tumor weer. En deze bleek wéér opgelopen. 

Hoezo, dacht ik!? Ik ga toch naar Keulen? Ik doe zoveel goede dingen ( je wil niet weten wat ik tegenwoordig eet, of eigenlijk niet eet!). Ik heb mezelf toch bijna omgeruild voor een vernieuwde versie? Wat is dit dan? Het blijft moeilijk beschrijven wat dat met je doet. 


Of toch niet?

Bijna. Of toch niet helemaal ? Dat is wat me deze week vaak door mijn hoofd schiet. Ik weet inmiddels dat kanker hebben een fulltime baan is. Wat als deze fulltime baan me nu ook een beetje door laten schieten in de stress? Ik voel van alles. Alles wat er in mijn lijf gaande is. De gedachten, die ik gemakkelijk kan opwekken, wanneer ik er niet meer zou zijn. Wanneer mijn kinderen zonder mij door moeten en ook Bowe... die zonder mijn plagerijen de zorg van deze drie apen helemaal alleen gaat krijgen. 

Misschien allemaal terecht..., maar zit ik daardoor eigenlijk niet alle dagen onbewust in paniek en angst en houd ik mezelf alleen maar voor dat dat niet zo is? 

Dus ik begin opnieuw een relatie met Joe. Wees gerust. Dit is niet erg voor Bowe. 


Alles gedaan, maar Joe nog niet

Ik denk vaak dat ik alles al gedaan heb. Wat in mijn bereik ligt om deze grote hobbel te overwinnen. Om even niet meer samen met mijn 'lotvriendin' te hoeven surfen, maar gewoon lekker op een handdoekje op het strand te liggen. Genietend van de zon. 

Inmiddels ben ik niet heel bang om kanker te hebben. Ik geloof dat ik wel heb geleerd om daarmee om te gaan. Ik ben wel bang voor de consequenties van kanker hebben. 

Druk ik daarmee eigenlijk niet onbewust de hele dag de stressknop in ?

Ik denk alles wel onder controle te hebben, maar sta ik eigenlijk niet gewoon in de overleefstand? 

Inmiddels ben ik fan van Joe....Joe Dispenza. Een schrijver van fantastische boeken, maar nog beter... met een programma om te mediteren. Samenvattend voor het boek wat ik inmiddels voor de tweede keer lees: verander je hersenen, creëer de werkelijkheid die je wenst.

Ik ga dus weer verder met mijn missie.... nog steeds Keulen. Inmiddels gecombineerd met een ander niveau. Vanaf nu met Joe aan mijn zijde, want naast alle lieve, overweldigende donaties heb ik nu ook wat hulp in mijn hoofd nodig. 

En zeg nou zelf: dit moet toch goedkomen? Kijk naar de bijvoegde foto....

 Wie Bowe persoonlijk kent, ziet toch ook dat het zijn achterhoofd is, wat op de voorkant van dit prachtige boek staat ;-). Ik mag dus graag even het boek open en weer dichtslaan. 

Ik wens mezelf veel leesplezier. 


X Wendy