Heel even anoniem...

Waar begin je?

Inmiddels zijn we 3 weken verder en maken we ons op voor de tweede sessie in Keulen, die aanstaande maandag start. Na de eerste sessie in het IOZK vertrok ik met een batterij aan pillen weer naar huis. Pillen die mijn kankercellen nog een extra optetter zouden geven. Prima. 

Ondanks de bijwerkingen slik ik die dan graag. Een hersenzwelling was een mogelijke oorzaak van het slikken van deze pillen. Die zouden dan gepaard gaan met hevige koppijnen. Die heb ik gehad. Heel even maar. Even doorbijten en op naar het volgende plan.

De eerste sessie van immuuntherapie is een feit! 


Het volgende plan

Even met onze kinderen er tussenuit was onze nieuwe prioriteit. En dat is gelukt!

We zijn inmiddels terug van 12 nachten in een slaapstrandhuisje op het strand van Vlissingen, Zeeland. Wat een geschenk!

We hebben Zoutelande van Bløf grijsgedraaid. Dit plaatsje lag immers om de hoek en we werden er allemaal blij van. Dus draaien maar. 

Wat was Zeeland heerlijk. Wat was anoniem zijn heerlijk. Ook dat was, voor heel even, fijn. 


Nieuwe buren

Op de tweede dag leerde ik een aardige Brabantse buurvrouw kennen. Kinderen spelen wat op het strand samen en je raakt aan de praat. 

Een Brabantse mentaliteit van het kaliber ons kent ons. Een gemakkelijke prater. Ik houd wel van die mentaliteit. Ze had het niet gemakkelijk, bleek al snel. Puberproblematiek en perikelen met het familiebedrijf waren de kern van haar verhaal. Binnen 10 minuten bleek ik deelgenoot van het leed van dit aardige gezin.

Ik ben de laatste tijd toch meer en meer verbaasd hoe wij, als mens, de neiging hebben om wildvreemden zoveel over onszelf te vertellen. 

Nu kunnen jullie denken: jij blogt zelfs over jouw leed, dus wat maakt deze verbazing? 

Ik zal jullie dat vertellen.

 Ik kamp zelf ook vaak met een interne strijd. Over wat ik moet vertellen. Zeker nu ik ziek ben. Hoeveel wil je delen?


Anonimiteit 

Ik stond daar op dat mooie strand van Vlissingen en dacht: ik ga luisteren. En besloot niets te vertellen over mezelf. Ik kon op dit strand zijn, wie ik maar wilde. 

Ik had gekke illusies. Wilde geen kinderen of man wegtoveren hoor! Wilde gewoon mezelf zijn, maar niet ziek. Zo'n illusie. En dat kon. Immers, ik was anoniem. Dus dat stukje van mij bleef ook anoniem. Voor zolang het duurde.

Deze Brabantste dame vertelde over haar vrienden en behulpzame mensen in haar omgeving. Klein dorp, sociale controle en veel hulp. Ik kreeg wat moeite om mijn mond te houden. Overigens is dat altijd wel een beetje mijn probleem geweest.

Ik stond op het punt om ook te gaan vertellen en toch hield ik mijn mond.

Maar.....ik wilde haar ook zo graag vertellen: over mijn fantastische vrienden, mijn omgeving, mijn hulp. Dat was namelijk pas ongekend!


Ik wilde haar vertellen:

Dat ik door bijna 4000 mensen met hun donaties binnen 4 dagen ben geholpen aan een immuuntherapie in Duitsland.

Ik wilde haar vertellen over onze lieve overburen van thuis, die op het juiste moment vertellen over een slaapstrandhuisje in Vlissingen van vrienden. Die beschikbaar blijkt! En dat regelen voor ons. Waardoor ik hier nu op dit strand sta met haar. Niks geen analyse waarom we deze vakantie hebben geboekt. We hadden deze zomer geen keuze. 

Ook wilde ik haar vertellen dat mijn buurvrouwen, ik noem ze inmiddels mijn vriendinnen, al weken liters groentesap voor mij maken. Ze willen helpen en ik wil mijn lijf goed verzorgen en daarvoor wil ik groentesap drinken. Liters. Niet altijd fijn. Wel gezond. 

Ze aarzelen geen moment en maken een planning. En maken elke dag een liter groentesap. Afgeleverd tot aan de deur. Of verscholen achter de bloembak. Sleutel onder de mat, groentesap in de koelkast. Of gewoon achterop de fiets mee naar school. Niets is ze te gek. Dezelfde dames die, de eerste keer dat ik kanker had, 7 maanden voor mijn gezin hebben gekookt

Ik wilde haar ook vertellen over mijn vrienden van vroeger, die op de juiste momenten zoveel mooie dingen doen. Donaties geven, mooie verhalen vertellen, attente berichten sturen en mijn oproep ongekend delen. Uit alle hoeken komen onverwachte verrassingen. 

Ik wilde haar vertellen over mijn vriendinnen die mij een verlaat verjaardagscadeau geven. Mooie geschenken. Prachtige herinneringen. Geen feest. Gecancelled, maar toch een herinnering voor mijn 40ste verjaardag. Zonder fotoshoot toch een fotoboek met herinneringen!

Ik wilde haar zoveel vertellen. Over de hulp van mijn prachtige zus en mijn lieve moeder.... 

Ik kan haar op dat moment zoveel vertellen. Maar... ik doe het niet.

En laat deze kennismaking bij een eenzijdige versie van leed. 


Een nieuwe mij

Ik heb besloten een nieuwe versie van mezelf te maken. Een nieuwe mij. Met een beetje goed van de oude versie en veel nieuwe, goede, interne dingen. Zoals een legertje dendritische cellen uit Duitsland;-).

 En dus ook.... deze aardige, Brabantse buurvrouw voor een week haar moment geven om alle sores even van zich af te praten. Op het mooie strand van Vlissingen. Voor deze keer luister ik. Veelal kijkend naar mijn kinderen die heerlijk in het zand aan het spelen zijn. Voor mij is dat het allerbelangrijkste. Belangrijker dan een vrijwel onbekende over mijn situatie te vertellen. 

Daarnaast is het ook niet nodig om haar mijn versie van het huidige leven te geven. Ik heb immers ook besloten grenzeloos te gaan genezen. Ooit.... gaat dat stempel van 'ongeneeslijk' van mijn voorhoofd. Dus ik besluit deze vrijwel onbekende dame niet op de hoogte te brengen. Het is immers een onzichtbaar stempel. En ik kan haar ook moeilijk vertellen, dat ze naast een toekomstig wonder staat. Dat zou haar misschien ook overvallen. Net als het huidige verhaal van ons leed. 

Hier in Zeeland ben ik anoniem. Voor zolang het duurt. 

En dat is prima.


Voor een paar dagen

En dat houd ik nog een paar dagen vol. Totdat mijn kinderen toch wel heel sociaal beginnen te doen met andere kinderen en we natuurlijk met de ouders van deze andere kinderen in contact komen. 

Ook dat is een mooi natuurlijk verschijnsel van volwassenen: we vragen altijd aan elkaar wat voor werk we doen. 

Wanneer mij die vraag, tijdens het allereerste kampvuur, wordt gesteld begin ik te vertellen. Ik begin te vertellen over mijn leuke baan bij de Hanzehogeschool. Dat ik doceren met veel plezier doe. Dat ik het heerlijk vind om met studenten te werken. En dan overvalt het me opeens: dit is mijn baan voorlopig helemaal niet meer. Ik vertel eigenlijk iets uit het verleden. En opeens voelt het als een soort van leugen.


Afgekeurd

Ik ben voor de vakatie afgekeurd. Door het UWV. Ik bereik begin september het einde van mijn tweede ziektejaar en daardoor ga ik over naar het UWV.  Niet met mijn contract gelukkig. Ik mag altijd terugkomen van mijn mooie hogeschool, maar lesgeven en werken doe ik daar niet meer. Voor hoe lang? Geen idee.

Dus ineens overvalt het me. Wie sta ik nu voor de gek te houden? Ik wil anoniem zijn, maar ik kan niet net doen alsof ik lesgeef en werk. Ik geef op dit moment geen les en ga het met de start van het nieuwe studiejaar in september ook niet doen. En dan vertel ik het zelf. Aan een bijna wildvreemde: ik ben ziek en moet eerst beter worden. Daarna kun je niet verder praten over koetjes en kalfjes. 


Minder anoniem

En opeens ben ik, op dat strand van Vlissingen, wat minder anoniem. Had een voornemen met mezelf en heb deze gebroken, maar dat is niet erg. Ik ben hier met mijn gezien. Ik zou nergens anders en met niemand anders willen zijn. Ik wil, ondanks alles, ook mezelf zijn. Dit is voorlopig mijn baan. Beter worden. 

Net als mijn fulltime baan: bij mijn gezin zijn en nog heel lang. Het liefst onder de beste omstandigheden, maar ook deze is te doen. 

En dan kom ik vanzelf wel weer eens terug bij die mooiei andere baan, op die hogeschool. Vertel ik dat bij een volgend kampvuur wel weer.  

Inmiddels wat minder anoniem in Zeeland. Het is al langere tijd gebleken,dat ik niet perfect ben en ook nog steeds gewoon mens. Nu zorgen dat ik nog heel lang een mooi en vernieuwd mens mag blijven. 

Dan gaan dit beetje vernieuwde mens nu nog gewoon wat wasjes draaien en inpakken voor Keulen. We maken ons op voor een tweede sessie van 8 dagen in Duitsland.

Sluit ik deze blog nu af met een mooie liedje van Bløf op de achtergrond. 

Tot de volgende keer. 


Liefs Wendy