Geld of leven?

Vorige week woensdag was de uitzending van een nieuw programma van de EO: Je geld of mijn leven.

Meerdere mensen attendeerden mij die dag op dit programma. Heel logisch. Heel lief, maar .....ook heel confronterend.

Ik ging namelijk naar een programma kijken dat anderen, inclusief mijzelf, ook zo hard nodig blijven hebben. Ook confronterend, omdat het mensen zijn die ik in mijn zoektocht naar genezing inmiddels al digitaal heb leren kennen. Mensen die je waarschijnlijk niet zou zijn tegengekomen wanneer je niet met je gezondheid bezig hoeft te zijn op een manier zoals ik dat nu doe. Het zijn mensen uit 'mijn wereld.'

Tijdens deze uitzending kreeg ik een mix van verschillende factoren. Ik schrok er zelf van. Dus nu deze cocktail van gevoelens wat is afgenomen, beschrijf ik toch wat dit programma met me deed.

Een beetje jaloezie

Ik zou niet met deze mensen willen ruilen. Zij hoogstwaarschijnlijk ook niet met mij. Ze zitten in hetzelfde schuitje. Ze komen uit 'mijn wereld.' Continu op zoek naar mogelijkheden voor genezing of voor kwaliteit van leven.

Waarom dan jaloezie?

Eén van de kandidaten kan via dit programma nog een jaar verder in het IOZK. Inmiddels ook mijn kliniek in Duitsland. En kan in het gehele jaar 2019 ook blijven gaan voor onderhoudende sessies. Ik ga in januari en februari nog een keer. Daarna houdt het op vanwege de financiële middelen. Dat maakte de jaloezie. Ik wilde toch heel even haar zijn...

Wie is het (niet) waard?

Aan deze kandidate werd tijdens de uitzending gevraagd of zij het bedrag wat ze vraagt wel waard is. Ik werd door deze vraag geraakt. Waarom moet je dit aan een patiënt stellen?

Het maakte mij emotioneel.

Ik ben zoveel drempels over gegaan om in juli van dit jaar digitaal hulp te vragen via een doneeractie. Wat moeten deze deelnemers op nationale TV gevoeld hebben? Ze hebben wat mij betreft niet echt een meerkeuze optie gehad. Je doet wat je moet doen om het ondenkbare mogelijk te maken.

Ik ben zo blij dat mensen mij destijds die vraag niet hebben gesteld. Of ik het wel waard ben?

Is het aan ons om te bepalen hoeveel een mens waard is zodra een protocol van het zorgsysteem het niet toestaat, dat hij/zij een middel op de plank zou willen uitproberen?

Dat je niet alles zomaar kan uitproberen snap ik ook. Het is en blijft een spagaat. En dat maakt emotioneel als je er middenin zit.

Een rollercoaster

Voelen jullie het al aankomen?

Er is door deze uitzending een bepaalde emotie bij me losgekomen. Dat was vast niet de bedoeling van het programma.

Ik heb nooit boos op het zorgsysteem willen zijn, maar diep van binnen ben ik het soms wel. Het maakt dat ik altijd naar andere mogelijkheden moet blijven zoeken. Ik kan dat wel. Ik wil het soms alleen niet.

Ik moet het wel. Ik ben het aan mijn kinderen, Bowe en mezelf verplichtNet als de deelnemers wil ik ook niet meer ziek zijn. Niet overgeleverd zijn aan vastomlijnde afspraken. Dichtgetimmerde opties, die eigenlijk niet als een optie voelen.

Misschien komt deze emotie door de decembermaand. Alles staat in het teken van samenzijn. Ik wil hier gewoon zijn. Samen met mijn dierbaren. In het leven. En blijven. Zonder ziek te zijn.

We gaan door! Gewoon, omdat er nog zoveel mogelijkheden zijn.

De mogelijkheden

Is het hopeloos wat ik aan het doen ben? Nee. Zeer zeker niet.

Het voelt soms wel als een speld in een hooiberg, Ik wil liever niet discussiëren of de speld er wel ligt. Dat gebeurt namelijk ook in mijn situatie.

Ik heb liever hulp om de speld te vinden. De hooiberg is namelijk erg groot.

Ik voel me goed en dat heb ik te danken aan alles wat ik tot op heden heb gedaan en nog steeds aan het doen ben. Daar geloof ik in. En dat kon ik doen dankzij donaties. Ik heb een stukje kwaliteit en gezondheid elders kunnen kopen. Een stukje. Het is helaas niet genoeg.

En dat is gelijk het lastige.

Onderweg zijn naar grenzeloos genezen stopt wel wanneer mijn financiële middelen op zijn. De bodem is in zicht.

Misschien maakte dat ook een beetje de jaloezie tijdens het zien van dit programma. Ik heb een hele goede start gehad. Het is alleen niet genoeg gebleken.

Durf ik het dan, net als de deelnemers aan dit programma, nog een keer te opperen een bijdrage te vragen? Eigenlijk niet. Ik heb, net als deze deelnemers, mogelijkheden gekregen die anderen tot op heden nog niet hebben gehad. Ik ben daar heel dankbaar voor.

Echter.....ik wil alleen, net als hen, wel uitkomen bij het eindstation: ik wil genezen. En daar zijn meerdere behandelingen voor nodig. Dus ik ga het wel vragen. Voor mezelf.

Grenzeloos

Inmiddels heb ik in mijn zoektocht naar genezing 2 dames gevonden die zijn genezen van een uitgezaaide eierstokkanker. Ze zijn allebei in het Cancer Center for Healing in Californië geweest.

Hadden deze dames geluk? Zijn ze een wonder? Of hebben ze het op de juiste manier aangepakt? Ik geloof dat laatste.

Waarom ik dan nog niet vertrokken ben naar Californië?

Laten we zeggen, dat ik ook niet goed durf om bij mijn gezin weg te gaan en dus houdt de financiële drempel me 'veilig' hier.

Inmiddels heb ik zorgvuldig onderzocht wat zij allemaal hebben gedaan.

Nergens in Europa is zo'n kliniek als in Californië, maar alle verschillende behandelingen zijn wel in een combinatie van Duitsland, Griekenland, Spanje en Letland te krijgen. Het IOZK in Keulen is met hun immuuntherapie een onderdeel van de behandeling.

Of dan toch naar Californië voor het totaalpakket? Inmiddels zou ik wel graag willen dat iemand het even van me overneemt.

Het is zowel in Europa als in Amerika niet te doen zonder financiële hulp.

Goede ideeën

Hoe genereer je financiële middelen? Die vraag stel ik mezelf alweer een tijdje. Ik heb niet stilgezeten. Veel 'goede' ideeën hebben de revue gepasseerd. In de aanloop naar de uitvoer zijn ze echter allemaal gesneuveld. Toch niet zulke goede ideeën. Laten we concluderen, dat ik ook nooit mee zal doen aan het TV-programma: Het beste idee van Nederland.

Hoe zorg ik dan dat ik door blijf wandelen op mijn pad van mogelijkheden voor genezing? 

Ik sta open voor (briljante) ideeën. Voor nu zet ik toch mijn doneeractie opnieuw open.

Ik heb na de succesvolle sessie in juli 2018 vaak de vraag gekregen, waarom ik überhaupt de actie snel sloot. Dat wilde ik doen, omdat ik dacht mijn doel gerealiseerd te hebben. Niet wetende dat plannen soms aangepast of verlengd dienen te worden.

Ik heb het eerder gedurfd. Ben die drempel al over. Ik durf het nog een keer. Opnieuw via doneeractie.nl en inmiddels via mijn eigen site (n.a.v. een goede praktische tip van een lieve lezer 20-12-2018).

Voor iedereen die al gedoneerd heeft... misschien deze ronde helpen in een nieuwe taak: Spread the word.

Stichting Grenzeloos Genezen

Daarnaast loop ik al heel lang met het idee om een stichting op te zetten. Ik ben namelijk niet de enige die grenzeloos wil genezen. De tijd en energie die ik in deze zoektocht steek, wil ik graag met anderen delen. Met anderen uit 'mijn wereld'. Ik wil ze hulp en advies bieden.

Het was altijd een plan voor op de langere termijn. Eerst zelf (grenzeloos) genezen. Soms moet je plannen veranderen, bijschaven of naar voren halen. Dat leert deze ziekte me ook. De stichting wordt in de eerste week van januari 2019 geregeld.

Voor nu:

Fijne feestdagen! Geniet ervan!

Liefs Wendy

N.B.

Hieronder vind je links naar achtergrondinformatie waarover ik in deze blog spreek. 

Achtergrondinformatie

  • Het genezingsverhaal van Julie 
  • Het genezingsverhaal van Pilar
  • Cancer Center for Healing
  • Uitzending EO: Je geld of mijn leven