De tussenstand 

Hoe gaat het? 

De laatste tijd wordt mij vaak gevraagd of het goed met me gaat. Voornamelijk online. 

Dat is logisch. Deze mensen zien mij niet en mijn laatste blog dateert van 13 oktober. Dat is al even geleden. Gaat het dan wel goed?"

Eerlijk gezegd: 

Ik weet soms niet wat ik moet antwoorden. Daarom bleef een blog al een tijdje uit. 

Mensen die mij (dagelijks) zien zullen niets aan mij opmerken. Ik zie eruit als Wendy en handel nog steeds als een Wendy. Het lijkt heel goed met Wendy te gaan. 

Pieken en dalen  

Ik heb pieken en dalen. Het gaat de ene dag beter dan de andere. Niet vanwege de lichamelijke klachten, die zijn er soms ook. Meer vanwege de angst en stress. Twee factoren die ik helemaal niet wil hebben. Is voor niemand goed en zeker niet voor iemand met slechte cellen in haar lijf.

Ik ontkom er niet aan, dat ik bij veel dingen denk over hoe mijn gezin zonder mij verder gaat. Niet dat ze het niet kunnen, maar ik wil dat gewoon niet. Ik wil er met mijn neus bovenop blijven zitten. Het is mijn team. 

Ook Bowe zou zich prima alleen met dit team weten te redden. Dat staat als een paal boven water. Maar... hallo! Ik wil daar een teamgenoot van zijn. Net als nu! Ik wil bij dit team horen en nooit meer wisselen.

Wat heb ik een geluk dat ik Bowe en deze drie kinderen heb. Ik zou met niemand willen ruilen. Alleen met iemands lijf misschien ;-). 

Dagelijks houd ik me voor, dat het allemaal goedkomt. Het grootste gedeelte van de tijd lukt mij dat zeker. 


Een beetje zweverig?

 Ik zou wel vaker zonder angst en stress willen zijn dus ik probeer het.... in mijn beste kunnen: mediteren, mantra's opzeggen, reconnective healing (bedankt lieve Yvonne!), Reiki en natuurlijk Joe....

Mensen die mij echt kennen, weten dat ik altijd handel met een bepaalde nuchterheid. Dat zal ook niet veranderen. Inmiddels weet ik ook, dat wat mij niet breekt, kapot of gek maakt ik uit kan gaan proberen. Niets te verliezen!

En het bevalt me goed. Ik voel me goed. Zo blijf ik geloven in mogelijkheden. 


Een beetje bioloog 

Inmiddels lees ik ook alles wat los en vast zit over het menselijk lichaam. Hoe cellen werken. Hoe je Natural Killercellen aan de praat kan krijgen. Nooit geweten dat ik dit interessante materie zou kunnen vinden. 

Laatst was ik met mijn twee beste vriendinnen van vroeger aan het lunchen. Zij rijden vanuit de Randstad. Ik rijd vanuit Eelderwolde en de halte is dan Lyfs in het mooie Beetsterzwaag. Zo doen we dat vaker, maar nog steeds veel te weinig. Zij nemen dan cadeautjes voor mij mee, wat ze niet moeten doen. En ik probeer ze dan op een lunch te trakteren, wat me met heel veel moeite deze keer is gelukt. Verder doen we nog gewoon als vanouds. Bijna niets veranderd. 

Alleen de gesprekken worden wel wat anders. Niet omdat we niet meer weten waar we over moeten praten. Integendeel! Deze keer vertelde ik ze enthousiast over Epigenetica. Materie waar ik de laatste tijd veel induik. Laat ik het hier maar niet gaan uitleggen. Het gevolg was dat mijn vriendinnen een tijdje blauw onder tafel lagen van het lachen. Ze kennen mij als geen ander en weten hoe weinig mij dit vroeger interesseerde. Al met al een hele leuke middag met Wendy, de halve bioloog. Ook dat maakt kanker.... lezen, verdiepen en opnieuw zoeken. Er zal toch een oplossing moeten zijn? Wishfull thinking? Misschien. Het houdt mij in ieder geval op de been en geeft mij nieuwe gesprekken met lieve oude vriendinnen. 


Hoe gaat het dan nu 'echt'?

Nou..... 

Ik ben naast fulltime grenzeloos aan het genezen ook nog steeds fulltime moeder van 3 kinderen. Hoe fijn!

Zij geven mij afleiding. Zij zorgen ervoor dat ik vaak niet aan kanker kan en hoef te denken. Ik ben daar mijn team zo dankbaar voor. 

Ik geniet van deze maanden, omdat ik surprises kan knutselen voor de oudste op school. Ik maak  gedichten, omdat zij ook nog denken dat ik dat goed kan. Ik loop de feestjes van de Goedheilig man af. Ik winkel zonder dat Bowe veel tegengas geeft. Alles onder het mom van Sinterklaas of kerst ;-).

Ik heb de woonkamer opnieuw ingericht. Geen idee waarom nu. Waarom niet? Een nieuwe geoliede vloer. Moest eigenlijk twee jaar geleden al en toe zat ik middenin de chemo-kuren. Dus dan nu maar terwijl we in dit proces zitten. We hebben nieuwe geverfde muren. Achteraf was dit misschien een beetje een te grote klus. Kreeg ik stress vanwege deze activiteiten. Het gaf in ieder geval een hele goede afleiding. 

Ondertussen rij ik sinds november  2 keer in de week naar een kliniek in Duitsland voor Oncothermie, Vitamine C infusen en PEMF-therapie. Lang verhaal, zal ik jullie nu niet mee vermoeien. 

Heb ik inmiddels een CT-scan gehad waarbij sommige plekken gelijk zijn gebleven en er nieuwe plekken in mijn buik zijn bijgekomen. Lees ik inmiddels alle radiologische verslagen weer door om te zien of we niets over het hoofd zien. Zoek ik naar nieuwe mogelijkheden. 

Dus ja...

Ik lijk net een gewoon mens, die zich wel bezig weet te houden. De ene materie net iets leuker dan de ander. 

Het gaat dus goed met me. 

Behalve dan dat ene dingetje waar ik nog niet tevreden over ben:

Ik probeer foute cellen uit mijn lijf te krijgen en tot op heden is dat nog niet gelukt. 

We lezen en onderzoeken dus verder. 


Wendy