Een puzzeltocht met mijn lotgenote

Ik noem haar mijn lotgenote als ik over haar praat. Toch lijkt haar nu al een ander lot gegeven. Een beter lot.

Ik heb het over haar levenslot.

En toch noem ik haar mijn lotgenote, omdat ik geloof dat ik hetzelfde lot ga treffen.


Mijn Amerikaanse lotgenote

Ik heb het over Julie. Mijn Amerikaanse lotgenote. In een eerdere blog sprak ik al over haar. 

Diegene met dezelfde slechte diagnose: uitgezaaide eierstokkanker. 

Een vergelijkbare situatie van een moeder in Amerika. Op papier had ik het kunnen zijn. Inmiddels niet meer. Zij heeft namelijk niet meer  te maken met haar uitgezaaide eierstokkanker. Zij heeft haar gevoel en instinct gevolgd. Het advies van enkel een levensverlengende chemo eerst uitgesteld en gezocht naar andere mogelijkheden. En zij heeft ze gevonden: haar puzzelstukjes van genezing. 


Mijn voorbeeld

Ze is daarin mijn voorbeeld geworden. Contact opnemen met haar durfde ik lange tijd niet. Best eng namelijk. Zou het wel goed met haar gaan op dit moment? De testimonial waarin ze verteld hoe en waar ze is genezen dateert alweer van de zomer van 2018 en haar behandelingen van nog eerder. 

Wat als het bij haar is teruggekomen, de kanker? Is dan wederom al mijn hoop vervlogen? Ze was immers mijn voorbeeld geworden voor mijn hernieuwde zoektocht.

Nu kan ik me voorstellen dat, wanneer je dit leest, je denkt: Mag je daar al jouw hoop aan ophangen? Aan de genezing van die ene persoon? Ik ben van mening van wel. 

Haar verschillende behandelingen had ik in mijn zoektocht al vaak de revue laten passeren. Hoe maak je daarin de juiste afweging? Dat lukte mij niet. Ik wil namelijk niet zomaar iets doen. Daar heb ik de financiële mogelijkheid ook niet toe. Het moet goed onderbouwd zijn. Door haar 'bewijs' van genezing werd ik zekerder, dat ik op de juiste manier aan het zoeken ben. 

Het geeft mij ook bewijs dat het lichaam meer kan om kanker zelf op te ruimen dan ooit gedacht. Dat strookt natuurlijk ook weer met de ontwikkeling van immuuntherapie. Toekomstmuziek voor het genezen van kanker. Julie en ik hebben los van elkaar dezelfde immuuntherapie (dendritische celtherapie) gehad. Zij echter met ondersteunende en meerdere behandelingen die het immuunsysteem aanzet tot opruimen. Ik heb in Keulen een begin gemaakt....

Het lijkt de makkelijkste stap: zorgen dat ik naar Amerika ga. Dezelfde kliniek als mijn Amerikaanse lotgenote.

In de praktijk: Amerika 9.000 km verderop, minimaal 5 maanden weg van mijn gezin, 250.000 euro als investering zonder 100% garantie. 

Dit lag of ligt niet binnen mijn mogelijkheid. De durf niet om alleen te gaan. Het ontbreken van de financiële mogelijkheid. En veel andere obstakels die ik mezelf heb aangepraat. Ben ik niet altijd diegene die roept dat je in mogelijkheden moet denken? Ach... ik ben ook nog steeds mens. Ik overzag het niet. En dat maakte wel dat ik vond dat ik moest gaan vragen hoe het mijn lotgenote is vergaan. Ik had input nodig. 


Een tour door Europa

Ik moest haar dus wel benaderen. Ook met de afweging dat ik misschien zou horen, dat ze opnieuw ziek is geworden. Dan zou natuurlijk mijn hoop weg zijn. Niets weten was alleen maar gissen. 

Een online zoektocht volgde en vorige week vond ik haar persoonlijke gegevens en heb ik haar benaderd. Op goed geluk. Hopen dat ze zou reageren. 

Wat gebeurde er? 

Ze reageerde, ondanks het tijdsverschil, eigenlijk direct. 

Een moeder in Amerika. Die niet van haar kanker haar werk heeft gemaakt. Er geen baat bij heeft om mij te helpen. Enkel dan dat ze een moeder in Europa wil helpen om te doen wat ze moet doen om bij haar kinderen te kunnen blijven. 

Dus sinds vorige week maandag heb ik een nieuwe Amerikaanse 'vriendin'. Tot nu toe gaat het goed met haar. Geen uitgezaaide kankers meer zichtbaar op haar scans. 

Wat was ik blij! Voor haar. Voor mij.

En toen gebeurde in dit gesprek iets wat me nog blijer maakte. Julie gaf mij het advies om in Europa te blijven. Dit was haar eerste ingeving, twee jaar geleden, toen zij haar zoektocht naar genezing begon. Ze kwam steeds uit bij goede behandelingen in Europa. 

Net als dat het voor mij lastig is om te overzien hoe ik in  Amerika moet komen, vond zij dat destijds voor Europa  Dus bleef zij bij haar gezin in de States, zoals ze het zelf noemt.  

Ze is het met me eens, dat de zoektocht in Europa niet gemakkelijk is. Amerika is groot in haar mogelijkheden en heeft daarom klinieken zoals het Cancer Center for Healing in Californië. Een kliniek waar je bijna alles kan kopen.  Toch is het niet de magische plek volgens haar. Veel van haar behandelingen kwamen destijds uit Europa. Ze zijn hier dus verkrijgbaar. 


Een nieuw plan

Dus nu? Een nieuw plan. De behandelingen van Julie kopiëren naar Europa. 

Ik merk dat het wel lastig blijft om dit plan te vertellen. Aan de buitenwereld. Aan iedereen die geïnteresseerd is en vraagt: hoe gaat het nu? Wat doe je nu? Ik stamel dan vaak, dat ik bezig ben met een puzzel. Met een zoektocht naar genezing. Net als die weg naar Rome. Waar er niet 1 van is. Maar dat ze er zijn en dat ik daarmee bezig ben. 

Soms begin ik te vertellen wat ik allemaal aan het doen ben. Ik merk dan dat het zoveel informatie bevat dat het lastig is na 3 zinnen om het nog te snappen. Ik wijd er misschien binnenkort wel een blog aan. Ik heb een arts in Duitsland gevonden die mee gaat helpen aan een plan van aanpak. Stap voor stap kom ik verder. 


Het advies

Dus terug naar haar advies. Blijf in Europa. Er is daar genoeg. 

Ik wil graag in de buurt van mijn gezin blijven. Zeker gezien de niet 100% garantie. Wat is eigenlijk wel zeker in het leven? Alleen dat het leven het meer dan waard is om aan vast te houden.

Daarnaast beschik ik niet over zoveel financiële middelen voor Amerika. Ik kan in Europa mijn behandelingen in delen 'kopen'. Dus vanaf nu. Stap voor stap. En rustig blijven om niet de tijdsdruk  te voelen. Alles komt goed. 


Puzzeltocht

Ik ga dus op zoek naar mijn puzzelstukjes van genezing. Met een beetje hulp van mijn lotgenote. Een hele uitdaging, maar ik ben gemotiveerd. 

Misschien voor de buitenwereld niet altijd meetbaar, maar mensen die mij kennen weten dat ik nog steeds niet in 7 sloten tegelijk loop. Ook niet door de tijdsdruk van mijn ongeneeslijk zieke stempel op mijn voorhoofd. 

Julie's behandellijst bevat maar liefst 10 verschillende therapieën/behandelingen. Inmiddels ben ik bij stap 3 (Dendritische celtherapie- immuuntherapie in Keulen, Hyperthermie en PEMF-therapie bij Saunalogic). 

Nu de rest nog. 


Ongekende hulp   

Wat is het dus mooi dat ik weer hulp krijg uit verschillende hoeken. Moedersingroningen.nl schreef een blog over mij en een oude bekende met een groot hart startte Moederharten op om mij te helpen.

Hierdoor krijg ik weer donaties binnen. Hoe bijzonder! 

Ik hoop dat mensen begrijpen dat het mij meer brengt dan alleen de financiële mogelijkheid. Het brengt mij zoveel dankbaarheid dat mensen hiermee indirect vertrouwen uitspreken over wat ik doe.

Californië van de baan? Voor nu wel. Was ik miljonair geweest dan was ik waarschijnlijk met mijn gehele gezin tijdelijk verhuisd naar de States. Zonder zorgen van de schoolmogelijkheden van de kinderen of over de baan van manlief. Gewoon om 100% te kopiëren wat mijn Amerikaanse lotgenote deed en de rust van één plek om te genezen.

Helemaal uitgestippeld is de Europese tour niet. En dat is niet erg. We hebben er vertrouwen in. Puzzelen in Europa. Stap voor stap. Het opent vanzelf de volgende deur. Ik geloof daarin. 


Work in progress

Voor iedereen die zich niet helemaal kan voorstellen waar ik mee bezig ben.... Ik begrijp dat. Noem mij voorlopig maar even Work in progress. Dat doe ik zelf ook. En misschien met een beetje vertrouwen dat de stappen die ik zet goed onderbouwd. zijn. 

Voor nu ......  even ontspanning. Natuurlijk wel met een magazine van de MMV (Natuurlijk tegen kanker). Even voor de inspiratie ;-). 

 Fijn weekend allemaal.