De laatste week van de zomervakantie

Tussen de bedrijven door (wat kost ziek zijn veel tijd!) schrijf ik vaak mijn gedachten op papier. Wat uiteindelijk moet resulteren in een blog. Nog elke dag zie ik nieuwe aanmeldingen van mensen, die op de hoogte willen blijven. Het blijft een bijzonder en vreemd gevoel. Tegelijkertijd zorgt dit er ook voor, dat ik mijn gedachten blijf ordenen om te komen tot een tekst. 

Om de afgelopen weken tot een blog te komen, viel niet mee. Ik had een off-periode. Hoe moet je dit eigenlijk noemen?


De kraamtranen van.... de kanker?

Tijdens een kraamperiode kennen we dit fenomeen wel. Op dag 4 of 5 in de eerste week wil je niet, maar ga je toch huilen. Waarom? Meestal is hier geen goede aanleiding voor. Hormonen gaan even los.

Nou... zo'n moment had ik nu. Geen hormonen deze keer, maar wel veel tranen. 

Gewoon een samenkomst van heel veel factoren. En dit duurde een week. De laatste week van de zomervakantie.

Het zou ook raar zijn dat kanker niet zo'n periode kent, maar het is wel bijzonder dat alles samenvalt en tegen je werkt. Ik had hem te pakken en hij bleef, deze rotperiode. Onder mijn dekbed blijven liggen was een feit.

Bovenstaande tekst kwam ik aan het einde van die week tegen op Instagram.

Ben ik te sterk geweest? Ik weet het niet. Ik hoor het vaak om me heen. Ik geloof nog steeds, dat er niet echt een andere keuze is. De onder-het-dekbed-blijven-liggen optie is niet echt een reële met drie kinderen in huis. En dat is maar goed ook.

Na terugkomst uit Keulen, voor de tweede sessie alweer, was er even geen kracht en geen positiviteit. Dat lag zeker niet aan het feit dat ik naar Keulen ga, maar ik kwam door de therapie ziek thuis en daarna werkten alle factoren die van invloed zijn op doemdenken door.


Deze laatste week

Niets werkte mee in deze laatste week van de zomervakantie.

De laatste dag in Keulen zorgde ervoor dat ik wat griepverschijnselen kreeg. Hiermee kwam ik thuis. De medicatie die ik vervolgens moest slikken kwam deze keer snoeihard binnen en alle beschrijvingen op de bijsluiter waren een gegeven. Alles in mijn hoofd deed pijn. 

Een afspraak in het ziekenhuis in Nederland in die week hielp daar ook niet aan mee.  Ik hou het er maar op dat mijn eigen gemoedstoestand niet heeft bijgedragen om een fijn en meelevend gesprek te krijgen. Ik wilde gewoon heel snel terug onder mijn dekbed. 

In tegenstelling tot leuke dingen ondernemen met onze kinderen, hebben wij ze in deze laatste vakantieweek een paar dagen weggebracht. Ik was niet in staat om voor ze te zorgen en Bowe heeft nog steeds gewoon een fulltime baan buitenshuis. Ze gingen voor een paar dagen naar oma. Heel lief van oma. Heel leuk voor de kinderen. Verdrietig voor mama. 

Om me heen merkte ik, dat ouders graag hun kinderen naar school zagen gaan. Meer structuur. Een minder ontploft huis. In deze week was ik bezig met overleven. En het maakte me verdrietig, dat deze week voorbij ging zonder er volledig voor mijn kinderen te kunnen zijn. Het blijft incasseren, dit ziek zijn.


Ik ben er weer

Inmiddels is het dekbed alleen weer 's nachts in gebruik. Ik ben er weer. Ik kan dit weer aan.

Wij zijn de zomervakantie hier verder prima doorgekomen, maar was het gewoon? Nee. 

Alles behalve dat.

Kijken de kinderen terug op een leuke zomervakantie: Ja! 

Gelukkig wel! Daar zijn ze ook nog gewoon kind voor. Zij nemen het zoals het is. Dat ga ik ook weer doen!

En wat ben ik trots op deze kinderen. Ze zorgen ervoor dat ik elke dag weer als een nieuwe kans kan zien. Zij zien mij als hun mama. Dat is voor hen wat telt. Meer niet. De rest speelt geen rol. 

Ze zijn buigzaam, flexibel en lief voor elkaar. Als je ze zal vragen over hun zomervakantie, dan zullen ze zeggen dat ze een leuke zomervakantie hebben gehad. En ik heb dat ook gehad, dankzij hen..... mijn toppers! 

En dan is zomaar opeens de zomervakantie voorbij. 


De eerste schooldag na de vakantie 

Wat is het een mooi gegegeven dat je op de eerste schooldag mee kan gaan en de kans krijgt om ze naar hun nieuwe klas te brengen. Ze vervolgens een dikke kus te geven en te zeggen: veel plezier en tot vanmiddag! 

Totdat ze deze kus op het schoolplein of in de klas niet meer willen hebben. Dat is ook goed. Ik kan niet wachten tot dat zover is. Dat betekent dat ze groter worden en ik er bij ben. 

En voor nu is belangrijk om te weten, dat elke dag een een nieuwe kans geeft om je leven aan te passen of te veranderen. 

Hier in huis betekent dat: dipperiode aan de kant en genieten! Niet van het feit, dat mijn kinderen weer naar school gaan. Juist integendeel. Gewoon genieten. Van mijn kinderen. Ondanks ziek zijn.

Ik sluit deze blog af. Ik ben nog steeds gewoon een mama en een driejarige naast me wil nú Peppa Pig  op tv kijken. 

Dat kan geregeld worden.


Fijne zondag allemaal.

X